وقتی تو جوابم نوشت " این نیز بگذرد..."، همون واکنش همیشگی رو داشتم... میدونستم که میگذره و دیگه بهش فکر نمیکنم، حتی به نظرم خنده دارم میاد،اما مهم اون لحظه ای بود که... واقعا از دستش دادم!

انقدری مرد هستی که بیای وایسی رو به رومُ زل بزنی تو چشمام، همون چشمایی که حتی نمیتونستی دو دقیقه نگاه خیره شُ تحمل کنی، حرفای دیروز و امروزتُ بچسبونی بهم و برام تکرارشون کنی؟ انقدر مرد هستی که یه قصه ی چند روزه رو برام بازگو کنی؟

شنیدن بعضی حرف ها، از بعضی آدم ها، خیلی سنگینِ... شاید شنیدن همون حرف و جمله از یه آدم دیگه باعث بشه اون آدم از چشم تو بیافته! نه اینکه تو از چشم خودت و اطرافیانت بیافتی!... شنیدن بعضی جمله ها از بعضی آدم ها چنان تاثیری روی روح و قلبت میذاره که... شاید باورت نشه، اما میتونی این حس و تاثیر رو به نسل های بعدت هم انتقال بدی!!!

اومدم تا از سلامتی اینجا مطمئن بشم، از اینکه هنوز هست و به میل ارباب بلا  گ  ف  ا حذف و بلاک نشده باشه... اومدم یه نگاه یواشکی و کوتاه بندازم به کوچه از این پنجره ی قدیمی و رنگی رنگی و روشن، به یه کوچه ی سرد و ... شاید بارونی، شاید برفی ;)

خیلی وقته که دارم تو لحظه زندگی کردن رو تمرین می کنم!

فقط متن ها و گاهی شعر های اونه که منو به وجد میاره و احساسی که درونم مرده بود رو زنده میکنه

هیچ کسی هیچ وقت نمیتونه بفهمه!

یه روزی حافظ رو مثل چی می فهمیدم...تک تک حرف ها و کلمه ها رو

دریغ از امروز!

داشتم یه متنی رو می نوشتم، انقدر سخت و طاقت فرسا بود که دیگه نتونستم تاب بیارم و بلند شدم!

هنوزم وقتی بهش فکر میکنم نفسم بند میاد!

با اینکه نمیدونم آخرش چی میشه، ولی.... بند بند وجودم می لرزه حتی از تصور اون صحنه ها!

هیچ وقت راوی خوبی نبودم! هیچ وقت!

come

with

me

فک کن! نه خودم و نه هیچ کس دیگه ای متوجهش نشد!!! (قربون حواس جمع و دل پاکت!)

هیچ وقت فکر نمیکردم چنین اشتباهی داشته باشم! هیچ وقت... خدایا، من انقده کم طاقت نبودم! مگه مشکلاتم چقدره؟ خیلی کم، خیلی کوچیک... گاهی اوقات از ضعف هایی که نشون میدم شرمنده میشم... خیلی!

هه... خنده داره! خیلی

نمیدونم چرا قسمت بود انقد زود از بین ما بری، ولی به پاس روز تولد برفیت، این عکس رو میذارم اینجا! خودم که خیلی دوسش دارم، فکر کنم با سلیقه ی تو هم همخونی داشته باشه;)

یا زندگیم شده پر از وهم و خیال

یا حقیقت رنگ باخته و

یا از اول همه چیز توهم بوده!

یا من مرز بین حقیقت و خیال رو از بین بردم!

اینجوری خیلی دووم نمیارم! می دونم! شاید بتونم با آدمایی که منو می شناسن راحت کنار بیام ولی تویی که منو نمی شناسی، هیچ وقت منو باور نمی کنی!

و من به زباله دانی تاریخ خواهم پیوست!!!

امیدوارم توی تصمیم گیری هام اشتباهات این چند وقت اخیر بوجود نیاد!

هی می نویسی

هی پاک می کنی!

هی می نویسی

هی پاک می کنی!

هی می نویسی

هی پاک می کنی!

نه خودت رو باور می کنی

نه

چرا هیچ چیزی وجود نداره؟

تمیز! سفید! بی هیچ خط و

4 ماه و 19 روز

اون موقع تو لبخند به لبت داشتی

ولی

خیلی راحت تونست اون رو بی خیال! کوتاه بیا دختر! این کارا چیه!؟ این حرفا! اصلا به تو نمیاد! بی خیال خوشی!

وقتی توی یه جهنم گیر کرده باشی، به چی فکر می کنی؟ مطمئنا به راه خلاصی از اون دنیای کوفتی مزخرف! نه خوش بودن توی اون گودال تهوع آور! خوب این واقعا سخت و طاقت فرساست! می تونی از پسش بربیای!؟ می تونی؟ "انسان ها قادرند هر کاری که اراده کنند انجام دهند." خوب، اینو تو گفتی، یعنی باورتو گفتی! حالا چی می خوای بگی!؟ باورتو می ذاری زیر پا... یا اینکه

دلم می خواست برم شمال! هفته ی پیش با تمام وجودم دلم می خواست که می رفتم

سکوت آرامش

سکوت

سکوت

هیچ کسی حرف نمی زد! هیچ کسی! اون وقت تو با خیال راحت و بی هیچ مزاحمی به ندای قلبت گوش می کردی! نه، بهتر از اون، بی هیچ دغدغه ی خاطری با خودت حرف میزدی، بلند، آروم، سریع و فقط صدای حرف زدن خودت رو می شنیدی!

شاید هم

دلم برای حرفات صدات خنده ت ناراحتی ت غمی که توی صدات بود و خوشی که توش موج می زد

دلم برای تک تک کلماتت

دلم برای تو دلم برای با تو بودن

دلم برای خودم

تنگ شده

و مثل همیشه بغضی که باید فرو برد!

اما من

دلم برات تنگ شده